W sercu Grzbietu Kamienickiego

Malowniczo położony mostek nad rzeką Kamienicą rozpoczynał kluczowy etap dzisiejszej wycieczki

Tydzień temu, w czwartek 2 maja postanowiłem skorzystać z ostatniego ciepłego dnia tegorocznej majówki. Pojechałem na Rozdroże Izerskie, skąd chciałem pierwszy raz powędrować krętymi drogami leśnymi w samym sercu Grzbietu Kamienickiego, a więc wokół Kowalówki (888 m n.p.m.) i Kamienicy (973 m n.p.m.) – z wycieczki do tej drugiej mogliście czytać ostatni wpis na blogu. Ruiny na trasie, malownicza dolina Hobbitów, czy tajemnicze leśne ostępy Kowalówki z dziką zwierzyną – zapraszam na kolejną izerską wędrówkę…

Widok kilkudziesięciu aut na Rozdrożu Izerskim nie był niczym nowym, tym bardziej w majówkę. Coraz większe tłumy turystów nawiedzają nie tylko Góry Izerskie, ale też Karkonosze, Tatry, czy Bieszczady. Jednak 99% turystów musiała obrać kierunek południowy i pójść w stronę Kopalni Stanisław lub Chatki Górzystów. Skąd wniosek? Po pierwsze to miejsca znane i bardziej atrakcyjnie turystycznie…a po drugie w czasie 4 godzin wędrówki nie spotkałem nawet żywej duszy. Wyjątkiem była para rowerzystów, ale jechali od strony Antoniowa. Po Grzbiecie Kamienickim prawie nikt nie chodzi – jeśli chcecie poczuć trochę izerskiej dziczy – szczerze polecam…ale bez mapy – ani rusz.

Trasa z Rozdroża w stronę skrzyżowania z ruinami Hochstein Hutte

Bez większych przygód przebyłem trasę (niebieski i żółty szlak) z Rozdroża Izerskiego do skrzyżowania dróg, przy którym przed laty stała leśna chata zwana Hochstein Hutte – dzisiaj zostały po niej nikłe fundamenty, ale plus dla lokalnych organizacji turystycznych za oznakowanie tego miejsca. Co ciekawe – przed 1920 rokiem dzisiejsza droga ze Świeradowa w stronę Szklarskiej kończyła się na Rozdrożu i schodziła w stronę rzeki Małej Kamiennej – w stronę Górzyńca lub Kopańca.

Znajduje się tutaj mapka najbliższych dróg oraz malutka chatka, gdzie można skryć się w razie niepogody. Przy wejściu do niej widnieje ogłoszenie zachęcające do kupna książki pana Wawrzyńczaka, obieżyświata izerskiego – ale przyznam, że z daleka przypominało ono list gończy rodem z westernu.

Po co ogłoszenie w miejscu, w którym chodzi kilka osób tygodniowo – zastanawiałem się, uśmiechając się pod nosem.

Reklama traktuje o Michelsbaude – zapomnianej gospodzie położonej niedaleko schroniska Orle i Jakuszyc – po której nie ma dziś śladu. Co ciekawe – kawałek za skrzyżowaniem, na którym stałem, znajdowało się dawniej inne schronisko zwane Leopoldsbaude…ale i o nim mało kto wie dzisiaj. https://najstarszedrzewa.blogspot.com/2014/10/gaik-leopoldsbaude-718-m-back.html

W środku lasu śliwa i kasztanowiec? Tu musiał przed laty urzędować człowiek.

Taki widok pośród leśnej dziczy?
Kto by pomyślał, że w środku lasu iglastego znajdziemy takie kwiatki

Trochę się pozachwycałem tym miejscem i ruszyłem w stronę “Ronda”. Rondo to może nie jest, ale ile dróg stąd wychodzi, to Bóg jeden wie.

Mijamy “Rondo” i ruszamy monotonnym szlakiem w stronę mostku na Kamienicy
Tutaj zaczyna się magiczna dolina Hobbitów – w dole mostek na Kamienicy
Super pomysł – czego chcieć więcej w takim miejscu?
Strugi Kamienicy
Dziesiątki głazów – widok na mostek z dołu

Po wyjściu z tej magicznej doliny ruszamy w stronę Kowalówki. Po kilkuset metrach wchodzimy w buczynę – jej zieleń naprawdę robiła wrażenie pośród setek iglastych drzew.

Jedyni ludzie spotkani tego dnia na szlaku – rowerzyści jadący od Antoniowa
Woj ze średniowiecza z tarczą nabitą strzałami, a może muzykant z wyspiarskimi dudami?
Górski objazd wokół Kowalówki i Kamienicy

Najwięcej wrażeń dostarczyło obejście Kowalówki – najpierw intensywnie zielona buczyna, następnie kilka pomników z datami sprzed ponad 120 lat, po drodze widniała ogromna leśna wycinka na wschodnich zboczach tej góry. Nie miałem czasu już tam podejść, ale widok w stronę Antoniowa, Kwieciszowic i Starej Kamienicy był obłędny.

Droga zboczami Kowalówki
Skręcając w drogę, która biegnie zboczami Kowalówki w stronę Czterech Dróg na dzień dobry taki wykrot – na dalszym odcinku powalonych świerków było mnóstwo, ale sporo już w miarę uprzątnięto.

Było już po 18.30, więc musiałem przyspieszyć kroku, żeby wrócić przez Kamienicę do Rozdroża przed zmrokiem. Ta ścieżka była tak mroczna i dzika, że dosłownie czułem zwierzynę czającą się za drzewami. Była jak wszędobylskie duchy. Czułem, że coś zaraz się wydarzy…i wydarzyło się. Przechodząc przez jeden ze zwalonych świerków oniemiałem. Serce ruszyło, jak Hołowczyc na rajdzie terenowym. Coś małego wyskoczyło spod świerka i pognało ścieżką w dal. Młody lis, młody wilk? To coś zniknęło w krzakach przy drodze 50 m dalej. Poszedłem ostrożnie przed siebie. Minęła chwila i 2 metry na prawo ode mnie wystrzelił…zając! Na tej wysokości? Człowiek zajęcy nie spotyka codziennie, ale tutaj nie spodziewałem się tego zwierzaczka.

Wychodząc z lasu, który porasta Kowalówkę, poczułem się chwilę jak Wiedźmin – te same krajobrazy, bardzo surowe – wszechogarniająca piaskowa trawa, małe drzewka, a w oddali majacząca sylwetka Kamienicy. Dotarłem do Czterech Dróg, ubrałem się cieplej, zjadłem to i owo,  do ręki czekolada na poprawę morale i w drogę – kierunek: Rozdroże Izerskie. Szanując zwierzynę leśną puściłem sobie po cichu polskie przeboje sprzed lat i nuciłem pod nosem, żeby czas milej upływał. W blasku zachodzącego słońca schodziłem dość żwawo, byleby przed zmrokiem zdążyć. Po drodze spotkałem jeszcze parę jeleni.

Dochodząc do Rozdroża zobaczyłem w oddali po prawej rozpalone ognisko, które oczywiście wcześniej poczułem – ktoś postanowił podziwiać tutaj nocne niebo izerskie. Polecam! Na parkingu stało już tylko moje autko, ponadto kilka turystek czekało na taksówkę ze Świeradowa. Całość wyniosła około 13 km, a czasowo – niecałe 4 godziny. Zmęczone nogi, zapach nocy i schodząca za linię horyzontu czerwona latarnia. Cały urok tych wypraw…

5 odpowiedzi do “W sercu Grzbietu Kamienickiego”

  1. Kolejna fajna włóczęga. TE trasę robię tylko rowerem, bo moim zdanie jest potwornie nudna. Na pieszą wędrówkę wybieram zanikającą ścieżynkę, która prawie zahacza o szczyt Kowalówki. A zające widywałam na Tytoniowej Ścieżce ( i dlatego Gringo chodzi tamtędy na szelkach), więc mnie wcale Twoje spotkanie nie zdziwiło.

    1. Raz przeszedłem dla ciekawości, ale to właśnie idealne trasy na rower, chyba, że chcesz poznać nowe dzikie miejsca – to piechotką. Zanikająca? To ta, w którą można wejść za Czterema Drogami? Tam pod Kowalówką jest kolejne skrzyżowanie z 3-4 szlakami. O rany, czyli faktycznie tak wysoko zające zaszły 🙂

    1. Raz można się przejść – jak Ania z Gierczyna wspomniała – bo jednak to dość monotonna wędrówka, za wyjątkiem pierwszego przejścia. Na wiosnę są cudowne 🙂

      1. Wiesz, mój mąż to się zawsze ze mnie śmieje , że ja to i na zwykłej łące potrafię spędzić pół dnia fotografując mrówki lub żuczki czy inne kwiatki. Ale masz rację, że pewnie przejście takowej trasy byłoby fajne raz, no może dwa… Choć tutaj lubię jeździć nad takie jedno jeziorko . Za każdym razem o innej porze roku. Cudo, zawsze odkrywam coś nowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *